lunes, 7 de abril de 2014

I AM THE LAW 2

Lo de ayer nos ha recordado que en breve vienen por aquí, de nuevo, los Anthrax. Con los Maiden, por cierto.


Gracias, Espe.

miércoles, 2 de abril de 2014

ETORKINARI ZU FALTA ZATZAIZKIO

Damutzen naiz hainbeste aldiz lehenengo aldiz etorri izanarekin. Galdetzen diot neure buruari ea, Konponbidea etxebizitzaren arazorako ipuineko protagonistaren sistemari jarraiki, hori aldatzea posible ote litekeen.


Sin concertinas, claro.

lunes, 30 de diciembre de 2013

domingo, 29 de diciembre de 2013

sábado, 28 de diciembre de 2013

EL MISMO RETORNO DE LO ETERNO

Behin eta berriro hemendik desagertu. Gero, supituki, konpultsiboki, berragertu. Erremediorik gabeko kontu ugarirengatik. Irtenbidedun beste askorengatik ere bai.
Aldi berean, urteak joan, baina etorri ez. Denbora aurrera, kiribil batean. Etengabian.
Eta handitu ahala, gero eta memeloago.
Edo hala dioskute behintzat.
Enigmatikoa benetan.


No sé ni qué me digo. Bueno sí, que dentro de poco Estrella Morente en Barakaldo:

lunes, 7 de octubre de 2013

DESCENDENTES

En días de esos en que no sabes muy bien por qué en concreto (aunque sí en general), pero casi todo te viene algo así como muy cuesta arriba, como en una mezcla heterogénea tanto de melancolía como de misantropía, es bueno recurrir a la música, también en su sección lírica. Fármaco universal, oye. Nosotros recurrimos hoy a esta canción, que nos reafirma en nuestro desconsuelo y que a la vez lo disipa, catárticamente:


Cantemos, pues, todos juntos mucho mejor: "I want to be stereotyped! I want to be classified!".

sábado, 5 de octubre de 2013

FREE HYPNOPEDIA

Artículo sobre la Wikipedia, a la que aquí recurrimos muy a menudo. Transcribimos porque es corto y no nos cuesta y porque no encontramos el enlace. La autora es Rosa Belmonte.
Guruceta y la Wikipedia
Después de los Grandes Éxitos de Muñiz en Elche, me acordé de Guruceta. Lo 'googleo' para recordar mejor y lo primero que encuentro es la Wikipedia: «Emilio Carlos Guruceta Muro... fue un árbitro internacional de fútbol y tramposo profesional, un vendido y un farsante español conocido por sus casos de corrupción deportiva. EPD». Virgen Santa, ¿y la McKenzie de 'The Newsroom' se coge un rebote porque la enciclopedia 'online' dice que estudió en Oxford en lugar de en Cambridge? El posicionamiento de la página en los motores de búsqueda es tan privilegiado como dudosa su credibilidad. Sin descubrir nada nuevo, lo normal es que la Wikipedia no sirva para informarse (de mi dice que soy psicóloga). Aunque es verdad que a veces se encuentra oro. En la entrada de Andoni Ferreño, y en una vida de cinco líneas, se lee: «Cabe destacar en su biografía la asistencia al enlace matrimonial del popular cómico Javier Cansado». Al menos graciosa sí es.
Discrepamos con el veredicto así en general, pero bueno.

viernes, 4 de octubre de 2013

lunes, 30 de septiembre de 2013

LES FALTA ABONO

Guk izenagatik ezagutu dugu, baina musika talde klasikoa da Txilen, batez ere hango diktadura miltarraren aurkako erresistentziari ipini omen ziotelako soinu-banda. Horra hor, bada, Sol y Lluvia:

miércoles, 25 de septiembre de 2013

MAGNÉTICO GRUPO ROBOT

Definitivamente: se han cargado la grabación. Enormes.

lunes, 23 de septiembre de 2013

ESTILO QUESO

Ladies and gentlemen, con todos ustedes Richard Cheese (& Lounge Against The Machine):


Algún día quisiéramos verlo nosotros también en directo, con ese desparpajo y quedándose con toda la peña. Aunque no sé, si no viene él, tendremos que ir nosotros donde esté. Para ello, necesario seguro es que se recuperen (él y su banda, parece ser), porque han tenido que cancelar ya varias fechas por problemas de salud, así que hasta el año que viene por lo menos, nada. Desde aquí les mandamos ánimos, eso sí.

domingo, 22 de septiembre de 2013

QUE ES UN SOPLO LA VIDA

El proceso del envejecimiento, lo suficientemente rápido y lo suficentemente lento a la vez como para (no) poder percibirlo convenientemente, ante nuestros ojos:

jueves, 19 de septiembre de 2013

SIN MÁS NI SON

Destiny Hope Cyrus nos tiene últimamente anonadados, confusos y al mismo tiempo admirados y embelesados. Ante "trabajos" como este (de demolición o demolition "jobs", por lo que se pretende), no tenemos ningún decir ni ningún opinar suficiente, y consecuentemente se nos paraliza el juicio. Lo único que se nos ocurre es subirnos nosotros mismos también a una bola y unirnos orgiásticamente al espectáculo. Algo así como en el último capítulo de Brave New World. 

martes, 17 de septiembre de 2013

lunes, 16 de septiembre de 2013

ZARBOAK DITUGU

Behin adierazi genuen hemen zein "estrainamendu-sentsazio gogorra" sentitzen dugun batzuetan naturaren aurrean. Hona hemen beste adibide txundigarri bat:

domingo, 15 de septiembre de 2013

sábado, 14 de septiembre de 2013

LA ÚLTIMA COÑA II

Seguimos sin poder resistirnos (esto empieza a ser enfermizo, es verdad). De entre todas las tonadillas, mixes y remixes que casi inevitablemente estamos consumiendo últimamente, destacamos esta de hoy, que no sólo continua el escarnio público a Ana Botella, sino que también nos parece una parodia directa de la música discotequera actual al uso. El efecto hilarante que provoca nos parece intenso, profundo, abisal. Allá va:

viernes, 13 de septiembre de 2013

CARCAMAL / CARCABIEN

Para hoy estaba prevista la salida en Europa del nuevo disco de Carcass, después de diecisiete años desde el último. Deseando estamos de oírlo, porque la verdad es que no pinta nada mal la cosa, no. 

 

Aunque realmente, y mientras escribo esto me doy cuenta, ya está en stream para que lo podamos oír:

martes, 10 de septiembre de 2013

LADY YO-YO

Dejemos a Madrid de una vez (aunque los males provenientes de sus/nuestros representantes sí los veamos, día tras día) e intentemos cortar (ese) rollo con el nuevo vídeo de la Gaga, adelanto de su nuevo disco.


No está mal. 
Aplauso. 
Sin más.

lunes, 9 de septiembre de 2013

LA CANCIÓN DEL (POSTRERO) VERANO

Hoy nos imaginamos a otras tantas gentes bailando esta otra tonada bailable, pero esta vez con actitud infinitamente más socarrona que la de ayer.

domingo, 8 de septiembre de 2013

MADRID: NO LISTEN THE ASK

Nos imaginamos hoy a muchas gentes, henchidas de cordura y sensatez, cantando y bailando alegremente esta canción. Sí.

 
Tú me dijiste que sí,
pero yo sé que no,
que no me esperas
en Tokio.

Tú, me dijiste que no
pero yo sé que sí,
que tú me esperas
en Tokio.

Todo ha cambiado en Tokio,
tú ya no estás en Tokio,
todo ha cambiado en Tokio,
en Tokio.

Tú quieres ir en avión
volando en dirección,
volando en dirección
a Tokio.

Tú me dijiste "adiós"
y yo te digo "hola"
en Tokio.

Todo ha cambiado en Tokio,
tú ya no estás en Tokio,
todo ha cambiado en Tokio,
en Tokio.

sábado, 7 de septiembre de 2013

DUERMEVELA OLÍMPICA

Qué mejor día que el de hoy para recordar cuál fue la reacción punk -en forma de casete- a los fastos que se produjeron allá en el año 92. Dos recopilatorios en concreto, muy recordados: No 92 y Kaña al 92. Los grupos participantes ahí los tenéis, muchos de ellos clásicos, míticos ya.

KAÑA AL 92


1. Tarzán: "500 años después"
2. Código Nurótico: "Dónde está el mar"
3. Potrotaino: "Destrucción"
4. Dekadencia: "Me llamo odio"
5. Reincidentes: "Aprendiendo a luchar"
6. Maniática: "No '92"
7. Reduan: "Caña magrebí"
8. Baldin Bada: "Odol usaina eskuetan"
9. Sin Dios: "Derriba tus muros de insolidaridad"
10. Vuelva Vd. Mañana: "Conmemoriremos"
11. Iraultza: "5.º centenario"
12. Negu Gorriak: "Irakatsitako historia"
13. Pnatsh: "Dancing in Berlin"
14. Etsaiak: "El capitalismo es el culpable"
15. Tarzán:  "Los cuatro subnormales"
16. La Polla Records: "Ángeles caídos"

NO 92


1. La Chusma: "El rock del comisario"
2. La Chusma: "Quítame las manos de encima"
3. Deprovh: "Solitario"
4. Deprovh: "Esto es otra cosa"
5. Monstruación: "Levanta la cabeza"
6. Monstruación: "El hijo del paro"
7. Juanito Piquete y los Mataesquiroles: "Lágrimas"
8. Juanito Piquete y los Mataesquiroles: "1992"
9. El Nuevo Salto de la Danza Salvaje: "La nueva"
10. El Nuevo Salto de la Danza Salvaje: "Saltar"
11. L'Odi Social: "Speed"
12. L'Odi Social: "Piel roja"
13. A Morte do Pobo: "La radio"
14. A Morte do Pobo": "Van der A"
15. Subterranean Kids: "Dime por qué estas tú aquí"
16. Subterranean Kids: "Una noche cualquiera"
17. Anti/Dogmatikss: "Ets una peça mès"
18. Anti/Dogmatikss: "Siempre hay algo que hacer"

Sobre lo que es posible que pase hoy, por cierto, mejor ni pronunciarse.

viernes, 6 de septiembre de 2013

WACKEN, WACKEN, HANDS OFF SNACKEN

Y ahora cuatro horas de video con otras cosas del Wacken (Trivium, Alice Cooper, Deep Purple, Doro, Motörhead, Rammstein) que no fueron Anthrax. No creemos que vayamos a ir nunca allí (está difícil), pero tenemos videos.

jueves, 5 de septiembre de 2013

CAÑA Y BARRO

Hoy un concierto completo y verdadero de Anthrax, que últimamente nos van de revival, en luto riguroso (¿retomarán algún día aquellas hilarantes bermudas de colores veraniegos?). Es de este mismo verano, en el Wacken, el más multitudinario de todos los festivales metal que hay (no en vano, ya han anunciado sold out para la edición del año que viene).
Allá va:

miércoles, 4 de septiembre de 2013

DÍAS DE VER ANO

Un asunto digamos peliagudo es el de la nunca suficientemente ponderada influencia de la televisión en las almas de sus mortales videntes. Para muestra, un botón en forma de video que vimos el otro día en El intermedio. Prepárense, porque es bien escatológico:

martes, 3 de septiembre de 2013

TWO DOOR RETIREMENT CLUB

Hoy (¡sí!) vengo con dos reivindicaciones. La primera (para muchos será "incoherente", pero es que así nos gusta precisamente, inkoherente) es la de esta seminueva encumbrada banda que vimos en Dublín este verano y que nos gustó (y gusta) bastante, los Two Door Cinema Club. Ya los conocíamos y habíamos escuchado, pero necesitábamos refrendarlos en directo. Se marcaron un concierto sobrio, brillantemente ejecutado y a la vez entretenido, así que salimos convencidos. Sí que notamos, eso sí, algo así como cierto choque y extrañamiento en lo generacional, pero bueno, a estas alturas (o bajuras) de nuestra vida es ya inevitable.


Nada extrañados, sino tocados precisamente en las entrañas y ciertamente reconciliados, nos dejó El Drogas este sábado en el En Vivo. Vaya por él esta nuestra segunda "reivindicación", porque menudo concierto guapo que se marcó el tío. Se presentó, enigmático y magnético, comiéndose el escenario, con pinta de Alice Cooper o Willy DeVille o algo, sin instrumento a hombros pero con bastón. Como si todo aquello no fuera más que un tributo a la senectud (la suya, la nuestra, la del rock, la de todos). Pero no, lo que sonaba no era en nada viejo. Era nuevo y excitante. Caían canciones de todo su repertorio (y del ajeno: "Frío" de Alarma!!!, célebre y consecuente) y eran revisitadas vibrantemente, con convicción, mejor que el mejor de los remakes. El imaginario, el de siempre (de antes y de ahora, queremos decir): las calles, el sexo, la tortura y/o el presidio, que comparecían de nuevo ante nosotros, atónitos como estábamos.


Nos agrada pues mucho que El Drogas, cual ave Fénix que arde y a la vez siente frío, sepa resurgir. No parece que necesite mucho a Barricada, aunque sintamos muchísimo decirlo.

domingo, 1 de septiembre de 2013

VASCOS Y VASCAS, ESPAÑOLES TODOS

Orgullosísimos estamos de haber nacido y vivido en la misma ciudad en la que ha nacido y vivido el Porco Bravo. Ayer en el En Vivo se lo comió todo: el escenario, el público, el sudor, el fuego, el cansancio acumulado, el rock, el punk e incluso la política. Todo. El Porco es omnívoro, pero también rebosa, se desparrama y su actitud contagia, así que nos abandonamos a él y disfrutamos como enanos (como lechones, mejor). Viva Porco.


También hubo ayer otras sensaciones (positivas, claro), pero esta tenía que ser la primera. Mañana (quizás) más.

sábado, 31 de agosto de 2013

PURO DERROCHE

Primera jornada en el ya más que debatido festival En Vivo y algunas cosas, en positivo, ya queremos ir comentando:
Lo primero Potato, que resultó una gran sorpresa para nosotros. En nuestra imperdonable puta (o pura) ignorancia, nos eran, hasta ayer, prácticamente desconocidos. No sé cómo lo hicieron (porque no es que nos vaya en exceso el rollo jamaicano tropical), pero consiguieron, in crescendo, ir incluyéndonos en su expansiva fiesta, la cual, consecuentemente, concluyeron de manera dudosa. 
Mención aparte merecen los textos desternillantes, reivindicativos y casi dadaístas que salían de la boca del cantante Pako Pko, que nos pirraron. Deslumbrados nos quedamos, pues.


De los Lendakaris Muertos ya éramos parroquianos convencidos, y ofrecieron lo que se esperaba de ellos y más. Lo único un apunte: no se nos olvide que la pretendida puta locura con la que incomprendidamente nos deleitan no es más que pura cordura disfrazada. Tengámoslo en cuenta, aunque, cierto es, el contexto no acompañe.


Ya de noche, consiguieron electrizarnos Shikari Sound System (por lo que parece, Enter Shikari electrónicamente remozados), y eso que no conseguimos en ningun momento saber qué demontre era exáctamente lo que estaban haciendo. La próxima vez que no se nos olvide pedirles la cinta.
El resto, en deliberada arbitrariedad, no vemos por qué comentar.

jueves, 29 de agosto de 2013

TEMOR ATÁVICO

It may happen when we get back to work:


(It happens every day when you don't have any job to get back to.)

domingo, 25 de agosto de 2013

クイーン

Aviso: en un tiempo futuro cercano, si ninguna otra circunstancia lo impide, arribarán a Bilbao dos bandas de tributo a Queen: Dios Salve a la Reina, el 5 de octubre, y Doctor Queen, el 2 de noviembre.


A estos tampoco nos importaría verlos algún día:

sábado, 24 de agosto de 2013

عين الحسود‎

Hoy dos excelentes himnos heavy, de descubrimiento reciente, que a nosotros nos han funcionado perfectamente como canciones del verano. Cántense con ademanes exaltados, a grito pelao y a pecho descubierto. Función: exorcizar agravios. Allá van:

Oker: "El traidor"

Zenobia: "Lengua de serpiente"

viernes, 23 de agosto de 2013

LA CASA X LA VENTANA

Las cañas a 0,40. Como lo oyen. El resto (montaditos, tapas...), gustoso y baratísimo también. El lugar (los lugares, mejor dicho), Mercado Provenzal, en Sevilla. 


Por cierto, estamos percibiendo últimamente esquemas de negocio y trabajo algo similares, por lo eficiente y barato entre otras cosas, en locales como los de la cadena 100 Montaditos o incluso en la taberna granadina que recomendamos el otro día. Así (puede que) sí, oigan.

A GRIETAS

Ahora mismo en la tele: Pocholo Martínez-Bordiú. Ahí le vemos, apegado y desapegado al mismo tiempo, y continuamos sin saber si viene o si va. Como siempre y como nunca, entre la sabiduría (interior) oriental y la el desfase (exterior) occidental. Desde luego, todo un icono evanescente.
Recordémosle (y reivindiquémosle, por qué no) en otros menesteres, como aquel premonitorio papel en aquella película de Juan Piquer Simón en la que salía:


sábado, 17 de agosto de 2013

LA CASA D TODOS

Seguimos comiendo y bebiendo, como solemos, pero esta vez en Granada. De entre los garitos buenos de esta ciudad (también los hay malos), destacamos el Café-Bar Casa de Todos. Rapidez, eficacia y mucha casta. Eso sí, sin terraza ni mesas, y ni falta que hacen. La bebida con tapa, claro.

viernes, 16 de agosto de 2013

BAR Y MARES

Si alguna vez recaláis en Aguadulce, no podéis dejar de ir a Barramares. Nos ha gustado todo de este bar: desde la comida (increíbles las tapas), hasta las simpáticas gentes que allí trabajan. Incluso la posición de los clientes en la terraza, sentados en sillas altas, nos ha parecido la más idónea, se mire por donde se mire.
De la excelente carta, destacamos la tosta de magret de pato con cebolla dulce y salsa de yogur, que, a pesar de lo analítico del nombre, remite a toda una experiencia extática primigenia, simple e indeferenciada.


 A comer y beber pues, que todo no tiene por qué ser metal y gore...

ESPEJO DEL MAR

Completamente subyugados nos deja el paisaje (interior) de Almería. Paisaje montañoso, árido, inmenso, apabullante y apocalíptico, pero en ningún momento manifiestamente "natural", más que nada por los abundantes invernaderos (el llamado "mar de plástico"). De ahí que, a ratos, nos hayamos acordado de una novela que leímos no hace mucho, La zona, que adopta este entorno, el de Almería y sus invernaderos, como escenario para la plaga, la infección y la amenaza biológica zombi. Es curioso como, si bien la realidad impresiona, la literatura puede, cual espejo, sobredimensionarla e incluso, como es el caso, moralizarla (aunque en sí la literatura también sea realidad, y el desierto de lo real, al fin y al cabo, mito). En todo caso, se la recomiendo, redundantemente, a todo aquel que se la quiera leer.


Desolados y subyugados también, pero por otros motivos no completamente diferentes, nos deja Fort Bravo, escenario impostado de infinidad de películas (westerns en su inmensa mayoría, como las de Sergio Leone, no lo olvidemos) y "soberano" y específico de alguna otra, como 800 balas, de Alex de la Iglesia, que lo eleva y sublima dándole categoría dramática propia. Desolados, decimos, por esa mezcla heterogénea e inestable de entusiasmo y desgana, autenticidad e inautenticidad. Escenario "artificial" a la par desangelado y entrañable, en el que se respira un aire absoluto de decadencia (reconocida y consciente, pero no sabemos si resignada). Hay que ir, eso sí. Es (casi) deber.

domingo, 11 de agosto de 2013

METAL IDEAS III

Cuando éramos jóvenes y malotes, escuchábamos a Accept. Ahora que somos mayores y más buenines, vamos a verlos. No es lo mismo que cuando nos los imaginábamos, pero nos había llegado a divertir alguna vez. Ayer en el Leyendas hemos de reconocer que no lo hicieron mucho. Tal vez sea que los temas nuevos no nos impresionan. Que el factor "que bueno que volviste", tras dos discos nuevos ya, ha dejado de hacer mella en nosotros. O que Udo siga sin ser Udo, y siga siendo otro. O que en este contexto, veleidades que se permiten vía micro del tipo "military troops around the world, keep the free world free" no nos hagan ya ni puta gracia. O que se dejen en el tintero, al menos en el setlist de ayer, temas importantes de los primeros discos, que son los que a nosotros más nos gustan. O igual es que antes (hasta justo después de que tocaran en la Rock Star) éramos inexpertos y fácilmente influenciables. O que ayer estábamos demasiado cansados y no teníamos suficiente humor como para cantar a lo hooligan. El caso es que no, no (nos) es lo mismo. Para nada.


Malos y perversos, pero que mucho (pero de postín, por lo extremo y normalizado, un poco al estilo Skeletor), son los Belphegor, que nos han encantado, claro.


También nos han gustado Oker, que rebosaron actitud, ilusión y urgencia. Grata revelación.
El resto, un tanto arbitrariamente, es silencio.

sábado, 10 de agosto de 2013

METAL IDEAS II

Enormes Venom ayer en el Leyendas. La descarga fue de órdago: se presentaron, entre ruidos obtusos y espectrales, en un escenario completamente simétrico: amplis, pentáculos y bateria, como diciendo: "esto es algo importante, algo que hemos concebido nosotros y no vosotros, entes insignificantes allá en la muchedumbre, una idea perfecta y acabada, el summum sublime de todo lo que hay malvado, así que andad al lorito" y empezaron con el clásico "Black Metal". A partir de ahí todo fueron golpes y mamporros, profundos y malévolos, a una parroquia semientregada, como Dios manda. El sonido apabullante. El bajo de Cronos atronador. La ejecución casi perfecta (el "casi" es importante y definitorio, que hablamos de Venom). Todo. Hubo quien echó de menos algún que otro tema ("In League With Satan", sentí por ahí), pero no seremos nosotros quienes discutamos La Ley. Heil, diremos, simplemente.


En el mismo orden de cosas, el de la pura actitud, creemos que merecen mención especial (entre lo que vimos, eso sí) Doro, Crisix y Nashville Pussy, Heil también a ellos.

viernes, 9 de agosto de 2013

METAL IDEAS

Curioso. Ayer en el festival Leyendas del Rock (sí, nos hemos venido aquí, qué pasa) el grupo de tributo Iberian Steel nos hizo recordar por qué nos gusta tanto Judas Priest. No sabemos por qué, pero removió más aquel lejano arquetipo que incluso el propio "original" hace dos años. 
Lo único el final: "sed buenos" no, hombre, "sed malos" mucho mejor.


Y hoy a seguir removiendo: Venom. 

miércoles, 31 de julio de 2013

BASQUE BIZARRESQUE

Itzelezkoa sorpresa, atzo komentatu genuen Crossed komikiaren irudiak saretik begiratzean. Sobera daude hitzak: dirudiena da. Bestela, erreparatu txapelekoetako baten partxeari:


Ez dugu honen inguruko informazio oso zehatzik topatu (alea berri-berria da), baina ematen du azala besterik ez dela, eta barruko istorioarekin ez duela oso lotura handirik. Hala eta guztiz ere —edo horrexegatik preseski—, ateraldiari benetan txundigarria deritzogu.

Horren moduko aurrekari batzuk, zinean eta literaturan:


martes, 30 de julio de 2013

SOME NICE FLOWERS

Me recomiendan últimamente que lea la serie Crossed. Por lo que parece, va de infecciones-plaga, pero no exactamente a lo zombi (mejor, pues tras Apocalipsis Z, Warm Bodies, The Walking Dead, The Zombie Survival Guide y demás, no me viene mal un saludable cambio de aires). Puedo decir que tras hojear alguno de los volúmenes, la cosa epata bastante. Vayan ahí unos leves flashes gráficos, explícitos ellos:

 
 

Tras estas bucólicas visiones, habrá que cenar fuerte...

sábado, 8 de junio de 2013

160 METROS: PIXKA BAT ES MUCHO

Horra hor Bilboko itsadarraren bi ertzetako rockari buruzko 160 metros dokumentalaren lehen zatia. Etorriko diren beste lau kapituluen zain gelditzen gara irrikaz, marjin marjinatu honetan.

jueves, 30 de mayo de 2013

LIMO NEGRO

Ez dakit gehiegi espero dezakegun Black Sabbathen hurrengo albumetik. Bai, jatorrizko taldekideetako hiruk grabatutako horretatik bertatik (Ozzyk bai, Bill Wardek ez). Egia da zenbait kontu itxaropentsu topatu nituela aurrerapena entzuterakoan: bata diskoaren izena, hain gustuko dugun eta hain esanguratsu egiten zaigun numenezko zenbaki hori; bestea, Nietzsche burkideari egiten dioten erreferentzia garbia. Baina tira, azkenean (Azkenan ez, momentuz) ni chicha ni limoná. Agian beste zerbait edo espero nuelako. Zer ez dakit zehatz-mehatz, baina besterik. 


Bitartean, eta egun goibel eta desengainatu hauetan zinez murgiltze aldera, gomendio bat: Patricio Pronen La vida interior de las plantas de interior. Ez, Black Sabbathekin harreman handirik daukalako ez. Printzipioz.

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...